Ojciec, Adolf Teodorowicz był geodetą-mierniczym, uczestnikiem powstania styczniowego. Współzałożyciel Związku Walki o Wyzwolenie Klasy Robotniczej (1895). Od 1898 członek SDPRR. W 1900 ukończył studia na Uniwersytecie Moskiewskim, został zawodowym rewolucjonistą. Od początków 1902 członek Komitetu Moskiewskiego SDPRR. Kilkakrotnie aresztowany, w 1903 zesłany do obwodu jakuckiego, w 1905 zbiegł zagranicę. W Szwajcarii poznał Lenina, był sekretarzem redakcji pisma „Proletariusz” (ros. Пролетарий). W czasie rewolucji 1905 roku, po manifeście październikowym i amnestii wrócił do Rosji, był członkiem Komitetu Petersburskiego SDPRR. Od 1907 członek Komitetu Centralnego SDPRR (frakcja bolszewików). W maju 1909 aresztowany, skazany na pięć lat katorgi.

Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu uwolniony w wyniku amnestii, wrócił do Piotrogrodu. 12 maja 1917 i 16 sierpnia 1917 wybierany zastępcą członka KC SDPRR(b) (do 6 marca 1918). W sierpniu 1917 był asystentem przewodniczącego Dumy Miejskiej Piotrogrodu.