Oban, przechowywany w specjalnych woreczkach ze względu na łatwość uszkodzenia, jako moneta nie funkcjonował w handlowym obiegu, lecz służył do tezauryzacji zysków i w charakterze nagrody. Charakterystyczny dla okresu Edo, w praktycznym użyciu ograniczał się do środowisk szlachty dworskiej i feudalnej arystokracji.
W XVII stuleciu wprowadzono podobny, lecz mniejszy (40 x 70 mm) i nie sygnowany tuszem koban o podstawowej wartości 1 ryō, w relacji 1 oban = 7,5 kobana. Wypuszczano także jego połówki (gorioban) i ćwiartki oraz monety o nominale 5 ryōH. Kahnt, dz. cyt., s. 61.. W pierwszej połowie XIX wieku odpowiadał on wartością 4000 miedziaków (mon). W niektórych prowincjach (np. Akita) bito również srebrne kobany, z zaznaczeniem odpowiedniej wartościH. Kahnt, dz. cyt., s. 226..
Jako najwartościowsza złota moneta Japonii oban ze swymi pochodnymi jest rzadki i w handlu numizmatycznym niezwykle poszukiwany przez kolekcjonerów, osiągając na aukcjach zawrotne ceny.
Przypisy
Bibliografia Helmut Kahnt: Das grosse Münzlexikon von A bis Z. Regenstauf: Battenberg – H. Gietl, 2005 Andrzej Mikołajczyk: Leksykon numizmatyczny. Warszawa-Łódź: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994
Linki zewnętrzne «Обан» w Словарь нумизмата [dostęp 2016-10-18]
Kategoria:Złote monety Kategoria:Historia Japonii Kategoria:Historyczne jednostki monetarne Azji