Arif zmobilizował również te jednostki, którymi dowodzili ludzie związani z nim osobiście lub poprzez przynależność do tego samego klanu. 18 listopada ranoP. Kwiatkiewicz, Mocarstwa..., s. 319. w ciągu kilku godzin wierne mu siły opanowany kluczowe punkty w Bagdadzie. Skonfliktowani politycy nie byli w stanie przeciwstawić się przewrotowi. Przez pięć dni trwały natomiast walki uliczne między oddziałami kierowanymi przez Arifa a paramilitarną Gwardią Narodową działającą w strukturze partii Baas, dowodzoną przez Munzira al-Wandawiego. Przed ustaniem walk doszło do szeregu aktów przemocy i samosądów dokonywanych na członkach Gwardii Narodowej, która podczas kilkumiesięcznych rządów partii Baas budziła w społeczeństwie wyjątkowy strach.
Abd as-Salam Arif ustanowił w Iraku własne rządy autorytarne, jedynie dla pozoru utworzył Radę Dowództwa Rewolucji złożoną z wojskowych, sam zresztą został jej przewodniczącym. Opierał się głównie na armii, poza tym otaczał się politykami o przekonaniach nacjonalistycznych i panarabskich, całkowicie usunął z elity władzy baasistów. Utworzył system władzy oparty na powiązaniach nieoficjalnych i osobistej lojalności nie wobec instytucji, a wobec własnej osoby. Na kluczowe stanowiska w wojsku powołał wielu swoich krewnych.