Jacek Zglinicki (ur. 14 lutego 1942 w Warszawie, zm. 12 listopada 2004 tamże) – polski trener piłki ręcznej. W czasie kariery trenerskiej dwukrotnie prowadził reprezentację Polski mężczyzn (w latach 1978-1980 oraz 1994-1996). Był szkoleniowcem reprezentacji Meksyku i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Pracował też w klubach KS Warszawianka, Al-Ain i Al-Jazira w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz z meksykańskim zespołem futbolu amerykańskiego Aguilas Blancas (wielokrotnym mistrzem Meksyku w tej dyscyplinie).

Życiorys Absolwent Liceum im. gen. Karola Świerczewskiego i warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Po studiach był m.in. nauczycielem wychowania fizycznego w macierzystym liceum; miał opinię człowieka, który umiał dotrzeć do tzw. trudnej młodzieży. mały|321x321px|Grób Jacka Zglinickiego na Cmentarzu Bródnowskim. Po raz pierwszy objął reprezentację mężczyzn w 1978, po Stanisławie Majorku, który na igrzyskach olimpijskich w Montrealu w 1976 doprowadził reprezentację do zdobycia brązowego medalu. W listopadzie 1979 r. Polacy przegrali z ekipą ZSRR 17:25 (7:11) w finale Pucharu Świata, który odbył się w Szwecji. Wcześniej zespół Jacka Zglinickiego pokonał m.in. ówczesnych mistrzów świata, drużynę RFN 15:11 oraz reprezentację NRD 19:16 i Szwecję 19:18.