Ostatnim właścicielem Jastrzębla był Zygmunt Kotłubaj (1885–1940), który zmarł w więzieniu w Baranowiczach.
Przed rozbiorami Jastrzębl leżał w województwie nowogródzkim Rzeczypospolitej. Po III rozbiorze Polski znalazł się na terenie ujezdu nowogródzkiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Jastrzębl wrócił do Polski, stał się siedzibą gminy Jastrzębl, początkowo w powiecie nowogródzkim, a od 1926 roku w powiecie baranowickim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W XIX wieku stał tu browar. Gorzelnię wybudowano w 1899 roku. Co najmniej od 1840 roku istniała tu kaplica, zniszczona w czasie II wojny światowej.
W 1921 miejscowość liczyła: folwark – 82 mieszkańców, zamieszkałych w 6 budynkach, w tym 55 Białorusinów, 26 Polaków i 1 Rosjanina. 56 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 26 rzymskokatolickiego; wieś – 161 mieszkańców, zamieszkałych w 31 budynkach, wyłącznie Polaków wyznania prawosławnego.
Między Jastrzęblem a Małachowcami stoi cerkiew pw. św. Mikołaja z 1840 roku i nieopodal cmentarz.