Bitwa o Łabiszyn – bitwa powstańców wielkopolskich z siłami pruskimi, do której doszło 11 stycznia 1919 w Łabiszynie.

8 stycznia 1919 oddział Allensteiner Volkswehr (pol. Olsztyńska Straż Ludowa) pod dowództwem porucznika Schmidtke zajął Łabiszyn, a inny niemiecki oddział Żnin. W tym pierwszym mieście stacjonowało około stu Niemców. Władze powstańcze jako jeden z najważniejszych celów na tym odcinku frontu postawiło sobie odzyskanie obu miast, ograniczając się jednak tylko do wydania zezwolenia na natarcie na Łabiszyn i skierowania jednego oddziału z Kruszwicy do Barcina, celem wsparcia akcji. W Barcinie stacjonował już jeden oddział miejscowy oraz powstańcy wcześniej przybyli z Pakości (ogółem było to 171 dość słabo uzbrojonych żołnierzy). Całością operacji dowodził przez nikogo nie mianowany Władysław Poczekaj, który decyzje podejmował kolegialnie, wraz z dowódcami: sierżantem Kazimierzem Szmańdą (oddział pakoski), kapralem Leonem Krukowskim (oddział barciński) i podporucznikiem Kazimierzem Dratwińskim (oddział kruszwicki)Antoni Czubiński, Zdzisław Grot, Benon Miśkiewicz: Powstanie Wielkopolskie 1918–1919. Zarys dziejów, PWN, Warszawa-Poznań, 1988, s.279–280, ..