Chorągwie janczarskie przekształcono w chorągwie piechoty węgierskiej. Były one nadal oddziałami przybocznymi hetmanów wielkich i polnych, tak koronnych jak litewskich. Z czasem etaty chorągwi stały się takie same i w 1776 roku liczyły po 72 żołnierzy i oficerów. Etat z 1789 roku przewidywał po 73 osoby w każdej chorągwi. Stany faktyczne były zbliżone do etatowych. Jednostki te istniały do 1794 roku. Szefami zawsze byli hetmani koronni, odpowiednio: wielki i polny. Obsadę oficerską stanowili po 1777 stanowili: rotmistrz, który był dowódcą, porucznik i chorąży.
Umundurowanie Umundurowanie piechoty, w stosunku do poprzedniego okresu, zmieniło się całkowicie. Wycofano niebieskie mundury kroju polskiego, a strój żołnierzy upodobniono do saskiego.
Umundurowanie składało się ono z munduru wielkiego i małego. Mundur wielki kupowano w ramach regimentu, a „mundur mały” oficerowie organizowali we własnym zakresie, a dla podoficerów i szeregowych zakupywano je w ramach gospodarki regimentowej. Dostawy organizowała komisja złożona z oficera sztabowego, kapitana i podoficera z kwatermistrzem na czele.