Stopnie wojskowe w piechocie Oficerowie regimentów pieszych dzielili się na dwie grupy: oficerów sztabu i oficerów kompanijnych. Oficerowie sztabu to: szef, pułkownik, podpułkownik, major, regimentskwatermistrz, audytor, adiutant, regimentsfelczer lub sztabschirurg.
Stanowisko szefa, związane z wielkimi poborami, było najczęściej uważane za synekurę. Zdarzało się, że niektórzy przez wiele lat nie pojawili się w regimencie. Szefom przysługiwało prawo fortragowania (przedstawiania do awansu) oficerów własnego regimentu. Rzeczywistym dowódcą regimentu był pułkownik. Regimentskwatermistrz posiadał zwykle rangę kapitana, w hierarchii niższą od kapitana sztabowego, audytor posiadał stopień kapitana lub porucznika, adiutant był zwykle w stopniu porucznika lub chorążego. Regimentsfelczer zaliczany był do sztabu, choć jego pozycja nie do końca była zdefiniowana, nie był osobą ani cywilną, ani wojskową. Etat z 1789 roku formalnie ustalił pozycję lekarza w regimencie. Jego stanowisko było bezpośrednio wyższe od kapitana sztabowego. Jeśli w regimencie był kapelan, traktowano go jako oficera sztabu.
Oficerowie kompanijni to: kapitanowie z kompaniami, kapitanowie sztabowi, porucznicy, podporucznicy, chorążowie.