Po studiach osiadł w Wilnie gdzie początkowo był kierownikiem Biura Technicznego inż. Mariana LutosławskiegoWaldemar Wołkanowski, Budownictwo w Wilnie międzywojennym – przewodnik chronologiczny (cz. 2), "Wilnoteka" [dostęp 31.08.2023]. Od 1913 kierował pracami budowy Kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wilnie, według projektu Antoniego WiwulskiegoAleksander Vile Radczenko, Niezrealizowane Sacré-Cœur w Wilnie, Blogerzy Org. [dostęp 31.08.2023] a od początku 1914 był zaangażowany w budowę na Wileńszczyźnie fortów wojskowych. Następnie wraz z Kazimierzem Zimermanem prowadził Biuro Techniczno-Budowlane w Wilnie (1914-1929)Jarosław Szewczyk, Łączenie drewna z kamieniem, zaprawą glinianą lub betonem jako technologia, jako zamysł architektoniczny i jako wytwór kultury materialnej. T. 1 - Dawne rozwiązania systemowe na tle rozwiązań wernakularnych, Białystok 2020, s. 149-150 – które w 1916 wzniosło żelbetonowy pomnik Trzech KrzyżyAleksander Srebrakowski, Spotkania na Wschodzie. Trzy krzyże, "Spotkania z Zabytkami" 1989 nr 6, s. 21. Będąc pod wpływem idei głoszonych przez Johanna Heinricha Hundta i Kajetana Krassowskiego był rzecznikiem odbudowy wsi litewskiej po I wojnie światowej przy wykorzystaniu tradycyjnych technologii bazujących na glinie i drzewie.