Po około dwóch miesiącach otrzymał awans na stopień oficerski i został mianowany na podporucznika. Po rozbiciu oddziału Wiśniewskiego 30 czerwca 1863 między Mechlinem a Goździkowem (kapitan został pojmany, a 16 lipca rozstrzelany w Radomiu) został dowódcą niedobitków pozostałych z jednostki. Jako I oficer po Wiśniewskim zebrał pozostałych kilkudziesięciu jeźdźców i udał się do pułkownika Dionizego Czachowskiego, który mianował go za to porucznikiem. Został odesłany przez płk Czachowskiego przez Piotrków i Częstochowę do Krakowa, gdzie otrzymał mianowanie na dowódcę oddziału w Krakowskiem, po czym wyjechał z tych stron, a następnie zorganizował i objął dowodzenie nad oddziałem 40 żandarmów konnych na terenie powiatu miechowskiego i powiatu stopnickiego. Dokonał uzupełnień siły oddziału i został komendantem w Miechowskiem. Stamtąd, wobec trudności operacyjnych, przeszedł do powiatu stopnickiego.
Jesienią 1863 objął dowództwo żandarmerii województwa krakowskiego. Od września dowodził oddziałem żandarmerii nazwanym od swojego pseudonimu. Nosił pseudonimy „Junosza”, „Janusz”, „Junoska”.