Późniejsze losy Po powstaniu osiadł w Galicji. Z wykształcenia był agronomem. Staraniem Jana Porembalskiego, władającego dobrami w Rudawce, podjął pracę na stanowisku drogomistrza przy radzie powiatowej w Birczy. Jako przedsiębiorca zajmował się sprzedażą kruszywa potrzebnego przy budowach dróg oraz dostawami materiałów budowlanych. Dorobiwszy się nabył majątek w Krecowie, gdzie gospodarował do swojej śmierci. W 1881 otrzymał obywatelstwo austriackie. Był właścicielem własności ziemskiej w Krecowie w latach 80. i 90.••. Na początku 1891 nabył majątek Lachawa, który obok Krecowa posiadał do końca życia. W miejscu zamieszkania był założycielem tartaku, młyna, zbudował szkołę, był też inicjatorem prac poszukiwawczej ropy naftowej. Z tych względów zyskał miano „dobrego gospodarza i organizatora”. W 1896 wraz z Pawłem Tyszkowskim z Huwnik otrzymał od C. K. Ministerstwa Kolei koncesję na budowę kolei z Niżankowic przez Huwniki, Rybotycze, Trzcianiec, Kreców, Mrzygłód w połączeniu z Sanokiem.