Nicolae Rădescu (ur. 30 marca 1874 w Călimănești, zm. 16 maja 1953 w Nowym Jorku) – rumuński wojskowy i polityk, premier Rumunii między 7 grudnia 1944 a 1 marca 1945 roku.
Życiorys Syn Radu i Zamfiry. W 1898 ukończył szkołę oficerów kawalerii. Brał udział w II wojnie bałkańskiej, jako adiutant dowódcy 1 Dywizji Kawalerii. W czasie I wojny światowej był dowódcą batalionu w stopniu majora. W 1916 został wyróżniony Orderem Michała Walecznego III klasy za odwagę, którą wykazał w walkach w rejonie Sălătruc. W latach 1926–1928 pełnił funkcję attaché wojskowego w Wielkiej Brytanii. Awans na pierwszy stopień generalski uzyskał w 1928. 5 lutego 1933 przeszedł do rezerwy.
W okresie międzywojennym był przywódcą skrajnie prawicowej partii Cruciada Românismului, skupiającej renegatów z Żelaznej Gwardii. W 1942 Rădescu napisał artykuł, w którym skrytykował niemieckiego ambasadora Manfreda Freiherra von Killingera za ingerencję w wewnętrzne sprawy państwa rumuńskiego. W konsekwencji został aresztowany i osadzony w obozie dla internowanych w Târgu Jiu. Po upadku Iona Antonescu, w sierpniu 1944 został uwolniony z internowania i objął stanowisko szefa sztabu armii rumuńskiej.