Bitwa Zanim rozpoczęto realizację tego planu postanowiono rozpoznać sytuację. 12 lutego 1863 r. wyszedł z Miechowa Rosyjski oddział majora Jabłońskiego złożony z 2 rot piechoty i 50 konnych obejszczyków (straż graniczna) z poleceniem zbadania wysuniętych stanowisk powstańczych. Oddział ten doszedł gościńcem krakowskim do Słomnik, po czym skręcił na zachód na drogę do Skały i wieczorem wkroczył do Iwanowic. Stacjonowało tam 200 strzelców polskich pod komendą mjr Wincentego Wanerta. Doszło tutaj do wymiany strzałów. Rosjanie nie znając ani miejscowości, ani sił polskich cofnęli się za rzekę Dłubnię i biwakowali w nocy, w niewielkiej odległości od Iwanowic. Następnego dnia zajęli oni Iwanowice i wysłali jazdę do Skały, gdzie stał mały oddziałek powstańczy. Doprowadziło to do ogłoszenia w obozie Ojcowskim alarmu. Z Ojcowa wyprawiono między innymi żuawów śmierci (100-150 żołnierzy) do Skały, a zarazem wzmocniono Wenerta pod Iwanowicami, wysyłając mu pewną ilość jazdy. Jazda polska odparła z łatwością obejszczyków spod Skały i ścigała ich na znaczną odległość. Z Iwanowic wyparto również główny oddział rosyjski. Dalej Kurowski się nie posunął, chociaż rosjanie zatrzymali się zaraz za rzeką Dłubnią, na polach Przestańska.