Regulowały m.in.: nakaz przekazania 3/4 wiardunku, z chwilą przystąpienia, do kasy korporacji i Rady Miasta; uczestniczenie w kwartalnych zebraniach odbywających się w Piwnicy Świdnickiej; kierowanie produkcją i szkolenie nowej obsługi. Chętni do nowego zawodu musieli mieć 18-20 lat. Pierwszy rok odbywali służbę jako młodszy parobek, następnie przez kolejne półtora roku jako parobek. U czeladników, według zarządzenia z 5 stycznia 1620 roku, okres terminowania trwał 6 lat. Po takim okresie kandydat osiągał stopień czeladnika piwowarskiego. Podobny okres wprowadzenia i szkolenia istniał u szynkarzy.
Wilkierz ustanawiał przepisy etyczne. Znajdował się tam zapis, iż piwowar nie mógł pracować w dwóch browarach jednocześnie. Musiał utrzymywać w czystości proces przerzucania słodu, czystość beczek, rynien i kadzi. W XVI wieku istniały również przepisy dotyczące zachowania się pracowników, mówiące o punktualnym przychodzeniu do pracy, nieprzeklinaniu, niepiciu i niehałasowaniu. Majstrowie byli zobowiązani do pobierania opłat od młodszego personelu za udzielanie nauk. W XVI wieku wprowadzono wolne dni pracy w święta: Trzech Króli, Matki Boskiej Gromnicznej, Zwiastowania, Wniebowstąpienia.
thumb|left|200px|Browary E. Hasse Brauerei
Przemysł browarniczy w XIX i XX wieku