Pierwsza wojna samnicka zakończyła się w roku 341 traktatem pokojowym i wznowieniem sojuszu Samnitów z Rzymem. Obie strony podzieliły się strefami interesów w regionie: Rzym zachował swoje zdobycze w Kampanii, natomiast terytorium plemienia Sydycynów miało znaleźć się w strefie wpływów Samnitów. Według Liwiusza po zawarciu pokoju Samnici zaatakowali Sydycynów tymi samymi siłami, które jeszcze niedawno walczyły przeciw Rzymowi. W obliczu porażki Sydycynowie próbowali oddać się pod opiekę Rzymu, jednak ich kapitulacja została odrzucona przez senat rzymski jako zaproponowana zbyt późno. Ostatecznie zwrócili się, więc o pomoc do Latynów, którzy już wcześniej wezwali byli swoje wojska pod broń. Do wojny dołączyli też Kampanowie i połączone siły pod przywództwem latyńskim najechały Samnium. Obie strony prowadziły wojnę podjazdową, skupiając się na plądrowaniu wrogich osiedli, i choć to sojusz latyński odniósł więcej zwycięstw, po pewnym czasie Latynowie postanowili zaprzestać dalszych ataków i wycofać się z walk. mały|Wojownicy samniccy na fresku odnalezionym w grobowcu w Noli, IV wiek p.n.e. W tej sytuacji Samnici wysłali poselstwo do Rzymu domagając się interwencji i argumentując, że skoro Latynowie i Kampanowie są poddanymi rzymskimi, to Rzym powinien wywrzeć nacisk na oba plemiona w celu zaprzestania dalszych ataków.