Keynes proponował: progresję opodatkowania dochodów osobistych grup zamożniejszych przy jednoczesnym zwiększaniu świadczeń społecznych na rzecz grup biedniejszych; bezpośrednie zachęty do inwestowania poprzez obniżenie opodatkowania zysków przeznaczanych na inwestycje; zarządzanie wielkością globalnych wydatków rządowych na inwestycje państwowe czy roboty publiczne. Według Keynesa, deficyt budżetowy nie stanowi problemu w okresie ożywienia. W okresie dekoniunktury rządy powinny podejmować działania mające na celu utrzymanie na odpowiednio wysokim poziomie aktywności gospodarczej państwa.
Główne założenia szkoły Keynesa Produkcja określana jest przez globalny popyt. Zmiana ilości pieniądza wpływa na zatrudnienie. Bezrobocie to efekt niedostatecznego popytu. Państwo powinno być aktywne na scenie fiskalnej i monetarnej państwa.
Przeciwstawne poglądy Ekonomistami zwalczającymi teorie Keynesa byli Friedrich von Hayek, przedstawiciel szkoły austriackiejMichał Zaborski, Rafał Chmura, Karol Pieniak, Debaty, które zmieniły historię, [w:] Tomasz Dołęgowski, Wojciech Labuda (red.), Szermierka na słowa. O debacie oksfordzkiej i nie tylko, wyd. 1, Warszawa: Poltext, 2021, s.