Witold Karol Ziembicki h. Półkozic (ur. 18 sierpnia 1874 we Lwowie, zm. 19 października 1950 we Wrocławiu) – polski lekarz, lekarz internista, historyk medycyny, profesor zwyczajny.
Życiorys Urodził się 18 sierpnia 1874 we Lwowie, w rodzinie urzędnika Bolesława i Jadwigi z Horoszkiewiczów. Ukończył szkołę powszechną, następnie III gimnazjum klasyczne we Lwowie i zdał w 1893 maturę. W okresie gimnazjalnym założył tajne pismo uczniowskie „Kolega”. Studia rozpoczął na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, przeniósł się na Wydział Lekarski Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie uzyskał w 1900 tytuł doktora wszechnauk lekarskich. Studia podyplomowe odbył w Zakładzie Chemii Fizjologicznej i Patologicznej prof. Hoffmeistera oraz w Klinice Chorób Wewnętrznych Neunyna w Strasburgu, a następnie w Klinice Chorób Wewnętrznych prof. Eichhorsta w Zurychu i Klinice Chorób Nerwowych prof. Raymonda w Paryżu. W latach 1910–1935 był prymariuszem (ordynatorem) w Szpitalu Państwowym we Lwowie. W czasie I wojny światowej (1914–1918) w wojsku austriackim, założył, był lekarzem naczelnym i komendantem szpitala rezerwy w Nowym Targu, przeznaczonym dla legionistów, którym udzielał pomocy po bitwie pod Łowczówkiem.