W końcu lat 50 i początku 60, będąc profesorem Akademii Sztabu Generalnego i zajmując stanowisko szefa sztabu 2 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty, był aktywnym uczestnikiem ruchu rewolucyjno-demokratycznego, jednym z organizatorów Ziemla i Wola, uczestniczył w przygotowaniu wielu nielegalnych wydawnictw; podczas podróży zagranicznych poznał Aleksandra Hercena i Nikołaja Ogariowa.
W 1863 odmówił uczestnictwa w stłumieniu powstania styczniowego w Polsce. Następnie przestał uczestniczyć w ruchu rewolucyjnym.
W latach 1867–1881 był sekretarzem () Wojskowego Komitetu Naukowego Sztabu Głównego.
Był jednym z bliskich współpracowników Dmitrija Malutina w procesie przygotowania i przeprowadzenia reform wojskowych. W 1873 przeszedł do korpusu generałów-poruczników. W 1876 opracował strategiczny plan wojny z Turcją. Od lipca do października 1877 był w dyspozycji dowódcy Armii Kaukaskiej wielkiego księcia Michaiła Nikołajewicza, uczestniczył w opracowaniu planów działań bojowych w Aładży i Karsie.
W latach 1881–1897 był szefem sztabu Głównego i przewodniczącym Wojskowego Komitetu Naukowego, kierował opracowaniem planów wojny z Niemcami i Austro-Węgrami. Od 1893 był członkiem Rady Państwowej.