mały|Grób Ireneusza Branowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Ireneusz Konrad Branowski, ps. Blahaczek (ur. 25 listopada 1892 w Winnikach, zm. 7 marca 1936 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 25 listopada 1892 w Winnikach, w ówczesnym powiecie lwowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Rudolfa, urzędnika, i Karoliny z Kleszczyńskich.
Od 1911 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Następnie otrzymał przydział do 2 pułku piechoty w składzie II Brygady, wraz z którym brał udział m.in. w bitwach pod Mołotkowem, Pniowem i Nazawizowem. Od 21 maja do 22 lipca 1915 był słuchaczem III Kursu Szkoły Podchorążych Legionów Polskich. 28 lipca 1915 został przeniesiony z batalionu uzupełniającego nr II do 6 pułku piechoty. 1 kwietnia 1916 roku awansował na chorążego. Dowodził plutonem. 6 lipca 1916 został ranny w bitwie pod Kostiuchnówką nad Styrem. Gdy zakończył rekonwalescencję został przydzielony do 3 kompanii uzupełniającej. Od 1 stycznia 1917 ponownie służył w 6 pp. Latem 1917, po kryzysie przysięgowym, wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. 16 lutego 1918, po bitwie pod Rarańczą, został internowany przez Austriaków w Witkowicach.