Rura tego typu składa się z kilku warstw. Podstawowym elementem jest rura przesyłowa, której funkcją jest transport (np. czynnika grzewczego lub chłodniczego). Następną warstwą jest rura osłonowa oddzielająca rurę przesyłową od warstwy izolacji. Jej zadaniem jest dylatacja, czyli techniczne oddzielenie rury od izolacji, co ma umożliwić właściwą pracę izolacji. Rura osłonowa pokryta jest izolacją. Jej rodzaj, a także grubość zależna jest od przeznaczenia rury, w tym także od temperatury przesyłanego czynnika (np. im wyższa temperatura czynnika transportowanego, tym grubsza izolacja). Izolacja pokryta jest zewnętrzną warstwą, stanowiącą zabezpieczenie przed niepożądanymi czynnikami zewnętrznymi, np. uszkodzeniami mechanicznymi. Pierwotnie do izolowania takich rur używano sztywnego krzemianu wapnia, następnie stosowano pianobeton (lata 70.-90. XX wieku), którego jednak wadą była znaczna kruchość. Od lat 90. XX wieku stosuje się do izolacji rur polimery, a ściślej rzecz biorąc sztywną piankę poliuretanową.
Rury preizolowane stosowane są głównie w ciepłownictwie, gdzie są wykorzystywane do transportu czynnika grzewczego od źródła ciepła do odbiorcy.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Technika cieplna