Napęd i załoga Okręty typu „Monarch” zazwyczaj zabierały 300 t węgla, lecz jego maksymalna ilość mogła wynosić 500 ton. „Budapest” był wyposażony w wodnorurkowe kotły parowe Belleville bez ekonomizerów, o mocy 9180 KM (6846 kW). „Wien” i „Monarch” posiadały opalane węglem cylindryczne kotły parowe oraz odwróconą pionową maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 8500 KM (6338 kW). „Wien” i „Monarch” osiągały prędkość maksymalną 15,5 węzła (28,7 km/h) w porównaniu do 17,5 węzłów (32,4 km/h), które osiągał „Budapest”. Każdy okręt miał 423-osobową załogę, składającą się z 26 oficerów i 397 marynarzy.
Służba Czas pokoju Po wejściu do austro-węgierskiej służby, trzy nowe okręty były używane do różnych celów. Wszystkie trzy okręty wzięły udział w rejsie po Adriatyku i Morzu Egejskim w 1899 r., aby pokazać austro-węgierską flagę na obcych wodach. Z okrętów typu Monarch utworzono I Dywizjon Okrętów. SMS „Wien” wziął udział w Diamentowym Jubileuszu koronacji królowej Wiktorii w 1897 r., jak również w międzynarodowej blokadzie Krety podczas wojny grecko-tureckiej. Jednakże niecałe pięć lat po ukończeniu okrętów, typ Monarch stał się przestarzały z powodu nowo wprowadzonego typu pancerników – Habsburg.