Brytyjczycy sprzedali go na złom i został zezłomowany we Włoszech na początku 1921 r.
Opis techniczny i budowa
thumb|left|alt=Plan pancernika obrony wybrzeża typu Monarch|Rzut z lewej purty i plan pokładu pancernika obrony wybrzeża typu Monarch; zacieniowana powierzchnia jest opancerzona Ze względu na jedynie 5878 ton maksymalnej wyporności, okręty typu Monarch były ponad dwa razy lżejsze od pancerników innych głównych flot w tamtym czasie i były oficjalnie zaprojektowane jako okręty obrony wybrzeża. Jedyna austro-węgierska linia brzegowa znajdowała się nad Morzem Adriatyckim i rząd tego kraju wierzył, że rola jego marynarki ograniczała się do obrony własnego wybrzeża.
Całkowita długość okrętu wynosiła 99,22 m, szerokość 17 m, a zanurzenie 6,4 metra. Jego maszyny parowe potrójnego rozprężania wytwarzały moc 8500 KM (6300 kW), używając pary z pięciu cylindrycznych kotłów parowych. To pozwalało mu osiągać prędkość maksymalną 15,5 węzła. Maksymalna ładowność węgla, wynosząca 500 ton, dawała okrętowi zasięg 3500 mil morskich (6500 km) przy prędkości 9 węzłów. Załoga składała się z 26 oficerów i 397 marynarzy, razem 423 załogantów.