„Budapest” nie otrzymał trafień, ale „Wien” został ugodzony dwiema torpedami i zatonął w ciągu niecałych pięciu minut, tracąc 46 członków załogi. Wrak został wydobyty z dna portu przez Włochów w latach 20.
Opis techniczny i budowa
thumb|left|alt=Plan pancernika obrony wybrzeża typu Monarch|Rzut z prawej burty i plan pokładu pancernika obrony wybrzeża typu Monarch; zacieniowana powierzchnia jest opancerzona Ze względu na jedynie 5878 ton maksymalnej wyporności, okręty typu Monarch były ponad dwa razy lżejsze od pancerników innych głównych flot w tamtym czasie i były oficjalnie zaprojektowane jako okręty obrony wybrzeża. Jedyna austro-węgierska linia brzegowa znajdowała się nad Morzem Adriatyckim i rząd tego kraju wierzył, że rola jego marynarki ograniczy się do obrony własnego wybrzeża.
Całkowita długość okrętu wynosiła 99,22 m, szerokość 17 m, a zanurzenie 6,4 metra. Jego maszyny parowe potrójnego rozprężania wytwarzały moc 8500 KM (6300 kW) używając pary z pięciu cylindrycznych kotłów parowych, co pozwalało osiągać prędkość maksymalną 15,5 węzła. Maksymalny zapas węgla, wynoszący 500 ton, dawał zasięg 3500 mil morskich (6500 km) przy prędkości 9 węzłów. Załoga składała się z 26 oficerów i 397 marynarzy, razem 423 załogantów.