Z kolei Edward Bonarowski przypuszczał, że „Szymon”, który był jedynie oficerem rezerwy, uznał przydział „Dulki” do struktur VIII Rejonu za zagrożenie dla swojej pozycji.

Nocą 7/8 sierpnia, wkrótce po powrocie z nieudanego ataku na niemieckie pozycje przy trakcie Babice – Leszno, „Dulka” zwołał w Sierakowie odprawę oficerów swojego batalionu. W trakcie narady wyraził opinię, że sytuacja powstania jest krytyczna, po czym oznajmił, że ze względu na brak zaufania dowódcy rejonu zrzeka się dowództwa nad oddziałem. Zaproponował następnie, aby któryś z obecnych oficerów przejął komendę nad batalionem. Gdy żaden nie zgłosił się na ochotnika, „Dulka” zarządził rozwiązanie oddziału. Decyzję tę podjął bez wiedzy „Szymona”, który uznał ją za akt dezercji.

Jeszcze tej samej nocy blisko 600 żołnierzy opuściło szeregi. Część powstańców pragnących kontynuować walkę przeszła do innych oddziałów. Na skutek rozwiązania batalionu „kampinoskiego” siły Pułku „Palmiry-Młociny” stopniały z 2 tys. żołnierzy do około 1400. W ocenie Kazimierza Krajewskiego tylko obecność żołnierzy Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego pozwoliła wówczas podtrzymać akcję powstańczą w Puszczy Kampinoskiej.

Uwagi

Przypisy