Polski wywiad doniósł tymczasem, że wzdłuż traktu Warszawa – Leszno, w szczególności na odcinku między Lesznem a Babicami, Niemcy przystąpili do prac fortyfikacyjnych. Na drodze odnotowywano wzmożony ruch samochodowy. Wsie położone przy trakcie zostały obsadzone przez pododdziały niemieckiej piechoty, zatrzymywały się tam również na postój jednostki taborowe. W świetle tych informacji polskie dowództwo postanowiło, że przed rozpoczęciem odwrotu Pułk „Palmiry-Młociny” przeprowadzi uderzenie na niemieckie pozycje przy drodze Babice – Leszno. Celem ataku miało być wprowadzenie zamieszania i paniki na niemieckich liniach komunikacyjnych, a także zdobycie broni i sprzętu. Datę natarcia wyznaczono na wieczór 7 sierpnia. Poszczególnym pododdziałom przydzielono następujące zadania: I Batalion 78 Pułku Strzelców Słuckich AK dowodzony przez por. Witolda Pełczyńskiego ps. „Witold” miał uderzyć na Borzęcin Duży, Batalion „kampinoski” pod dowództwem kpt. „Dulki” miał przeprowadzić uderzenie na odcinku traktu ciągnącym się od Zielonek przez Wojcieszyn do Zalesia, Dywizjon 27 Pułku Ułanów AK pod dowództwem chor. Zdzisława Nurkiewicza ps. „Nieczaj” miał uderzyć na Zaborów i Zaborówek, pluton ze szwadronu ckm dowodzonego przez por. Jarosława Gąsiewskiego ps.