Krytyce bardzo różnie określili gatunek muzyczny utworu; według jednego z nich piosenka łączy cechy art rocka i jazzu eksperymentalnego, dla innego utwór to „piosenka science fiction z gatunku jazzu awangardowego z rytmem drum and bass, tonalną melodią zainspirowaną chorałem gregoriańskim i zmiennym znakiem metrycznym ”, jeszcze inny określił ją jako „początkowo w stylu przypominającym acid house i przechodzącą po saksofonowym solo do prawie bluesowej części”.

Ryan Dombel z serwisu Pitchfork uznał piosenkę za „najlepszy nowy utwór”, oceniając ją jako „cudownie dziwną i ekspansywną” i pisząc „że jest bliższa kokainowym fantazjom wydanego w 1976 longplaya Station to Station niż prawie wszystko co Bowie zrobił od tego czasu”.

Mark Beaumont z New Musical Express opisał piosenkę jako „10-minutowy, wieloczęściowy utwór używający religijnej i fantastyczno-naukowej metaforyki”, oceniając, że utwór jest odważnie i wspaniale wyróżniający się, potrzebny anty-25 (album Adele) dokładnie teraz kiedy czegoś takiego potrzeba.

Lucy Barber-Hancock z portalu muzycznego Renowned for Sound oceniła singla na cztery gwiazdki z pięciu i napisała „jeżeli reszta albumu jest tak fantastyczna jak pierwszy singel to czeka nas prawdziwa muzyczna gratka”.