Od 1920 r. prowadził działalność dydaktyczną w Wolnej Wszechnicy Polskiej początkowo jako docent, a od 1936 r. jako profesor nadzwyczajny statystyki i demografii tej uczelni. Od 1923 r. wykładał statystykę i demografię na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w formie prac zleconych.
Podczas II wojny światowej pracował we Lwowie w Instytucie Handlu Radzieckiego, a od 1941 r. - w Wydziale Statystycznym Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy. Nauczał statystyki i demografii na tajnych kursach Uniwersytetu Warszawskiego, Wolnej Wszechnicy Polskiej i Szkoły Głównej Handlowej. Po powstaniu warszawskim został wywieziony z Warszawy, przebywał we wsi Krępa i w Żelazowej Woli.
Po powrocie do Warszawy, od 12 marca 1945 do 22 sierpnia 1949 r. pełnił funkcję prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Prowadził także wykłady ze statystyki i demografii w Szkole Głównej Planowania i Statystyki i na Uniwersytecie Warszawskim. W 1947 r. został profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego. Był członkiem i od 1947 r. prezesem Polskiego Towarzystwa Statystycznego, a od 1956 r. członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk.