Osada kultury pucharów lejkowatych Choć najstarsze ślady zasiedlenia terenu stanowiska Wilkostowo 23/24 należy datować na paleolit i mezolit, to związane one były jedynie z krótkotrwałymi obozowiskami łowieckimi. Ich reliktami są jedynie pojedyncze narzędzia krzemienne. Bardziej intensywne wykorzystanie terenu stanowiska wiąże się dopiero z neolityczną kulturą pucharów lejkowatych.
Zabudowa thumb|Chata nr 3 z Wilkostowa 23/24 Na terenie objętym badaniami wykopaliskowymi rozpoznano pozostałości 10 chat. Ich ściany zbudowano w technologii kompozytowej – łącząc drewno, gałęzie i glinę. Poświadczają to liczne znaleziska (ponad 106 kg) polepy, na której zachowały się odciski drewna. Powierzchnia większości chat była niewielka (średnia: 39 m²), choć odnotowano zarówno budynki wyraźnie większe (63 m²), jak i mniejsze (15 m²). Część budynków była też zaopatrzona w podcienia, dobrym tego przykładem jest np. chata nr 3. Biorąc pod uwagę jedynie częściowe zbadanie osady, należy sądzić, że pierwotnie składała się ona z 12-15 domów.