Wikariusz apostolski W dniu 17 września 1839 roku papież Grzegorz XVI mianował go biskupem ze stolicą tytularną w Chersonesus na Krecie, jednocześnie mianując go Wikariuszem Apostolskim Północnych Niemiec. Sakrę biskupią przyjął w katedrze w Liège z rąk biskupa Corneliusa Richarda Antoona van Bommela w dniu 27 grudnia 1839 roku, współkonsekratorami zaś byli: abp Carlo Giuseppe Benedetto Mercy d’Argenteau oraz bp Nicolas-Joseph Dehesselle.
Nominacja Laurenta nie została przyjęta przez rząd pruski i z tego powodu 15 listopada 1840 złożył rezygnację z urzędu i zamieszkał w Akwizgranie.
W dniu 1 grudnia 1841 roku został mianowany Wikariuszem Apostolskim Luksemburga, ale nominacja była utrzymywana w tajemnicy na życzenie Wilhelma II Holenderskiego, Wielkiego Księcia Luksemburga (i króla Niderlandów). Działalność Johanna Theodora Laurenta skupiona była wokół starań na rzecz powołania seminarium duchownego, uregulowania systemu parafialnego w Luksemburgu, oraz wzmocnienia wpływów Kościoła w szkołach.