10 września Armia „Poznań”, pod komendą gen. Tadeusza Kutrzeby, wsparta przez Armię „Pomorze”, uderzyła na północne skrzydło niemieckiej 8 Armii i zahamowała jej posuwanie się na Warszawę i środkową Wisłę. Kontratak niemiecki i mordercze bombardowanie odrzuciły siły polskie i wkrótce obie polskie armie zostały otoczone nad rzeką Bzurą. Przez osiem dni toczyła się zażarta bitwa nad Bzurą. W końcu gen. Kutrzeba i około 30 tysięcy polskich żołnierzy wywalczyli przejście przez Puszczę Kampinoską do Warszawy i Modlina. Gen. Kutrzeba został mianowany zastępcą komendanta Armii „Warszawa”.

13 września udało się oddziałom Grupy Operacyjnej „Piotrków” z Armii „Łódź”, pod dowództwem gen. bryg. Thommée przedrzeć się do Modlina. Gen. Thommée został mianowany przez gen. Rommla dowódcą Twierdzy Modlin. Tego samego dnia elementy 5 Dywizji Piechoty cofnęły się z rzeki Narwi na Pragę; dowódca dywizji gen. Juliusz Zulauf został mianowany dowódcą odcinka wschodniej obrony Warszawy. Inne elementy dywizji przedostały się do Modlina. Następnego dnia 20 Dywizja Piechoty została rozbita pod Dębem nad Narwią i elementy cofnęły się do Pragi. Siły niemieckie wtedy odcięły Warszawę od wschodu.