Według legendy wsiadł ze swymi 700 towarzyszami i ich rodzinami na statki, które się jednak w drodze rozłączyły. Sam Widźaja wylądował na Sri Lance (prawdopodobnie) w 543 r.p.n.e., w krainie zwanej wówczas Tambapanni (na północnym zachodzie wyspy, w pobliżu miasta Puttalam). Tam pokonał wrogo nastawionych tubylców, których przepędził w głąb wyspy, zakładając Królestwo Radźarata. Ich przywódczynię zaś, Kuweni, wziął sobie za konkubinę i miał z nią dwójkę dzieci. Później jedną pozbył się ich, by poślubić aryjską księżniczkę z rodu Pandja, który panował na południowym zachodzie Półwyspu Indyjskiego ze stolicą w mieście Maduraj. W orszaku aryjskiej księżniczki przybyły również kobiety dla jago towarzyszy, dworzanie oraz mnóstwo rzemieślników. Z drugiego związku Widźaja nie miał jednak potomstwa, a zatem brakowało mu następcy tronu. Dlatego czując nadchodzący koniec życia posłał po swojego brata-bliźniaka Sumittę, by ten przejął po nim władzę. Ten jednak nie chcąc opuszczać ojczyzny wysłał w zastępstwie swego najmłodszego syna Panduwasudewy, który jednak wylądował ze swymi 32 towarzyszami w Gokanna (obecnie Trikunamalaja) na niewłaściwym, północno-wschodnim wybrzeżu. Kiedy młody królewicz przybył, jego wuj już nie żył, a władzę sprawował regent Upatissa, będący przedtem głównym ministrem Widźai, który faktycznie mu tronu ustąpił.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Widźaja · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.