Najobszerniejszym i najbardziej dziś znanym mitem o losach syngaleskiego księcia Widźai jest księga Mahawansa, który mimo wielu nadprzyrodzonych wątków zawiera sporo zakodowanych – aczkolwiek potwierdzonych naukowo – informacji. Opowieść zaczyna się porwaniem babki Widźai przez lwa (Sinha). Była ona księżniczką pochodzącą z antycznego królestwa Wanga lub Kalinga (na terenie dzisiejszego Bengalu lub Orisy). Księżniczka będąc w niewoli, w lesie/dżungli urodziła dwójkę dzieci, z którymi później udało jej się uciec z niewoli i powrócić do ojczyzny. Później, dorosły już syn „Sinhabahu” (pol. „Łowca Lwów”) zabił lwa, który był jego ojcem. Oferowanej mu jednak w nagrodę korony odmówił. Zamiast tego założył on miasto Sinhapura w krainie Lala. Tam rządził i współżył wraz z siostrą Sinhasivali, z którą miał 34 dzieci-bliźniaków. Najstarszymi z nich byli bracia Widźaja oraz Sumitta. Jako przyszły król Widźaja już wcześnie sprawował władzę, ale był przy tym tak okrutny, że mieszkańcy żądali ukarania go śmiercią. Ojciec jednak zdecydował wysłać syna na wygnanie wraz z jego 700 stronnikami. Banitów załadowano na statki i pożeglowali w nieznane. Widźaja wylądował ostatecznie na Sri Lance zamieszkałej wówczas tylko przez krwiożercze demony.