Jednakże Sumitta nie chcąc opuścić swego królestwa, wysłał na wyspę swego najmłodszego syna Panduwasudewa wraz asystą, który dotarł na wyspę już po śmierci wuja, ale zgodnie z jego wolą przejął władzę dla swej dynastii. Wersja Dipawamsa jest w jest starsza od Mahawansy i różni się przede wszystkim mniejszą ilością nadprzyrodzonych motywów, np. nie zna ani demonów ani Kuweni, jak również południowoindyjskiej księżniczkiJonathan Spencer, (2002): Sri Lanka: History and the Roots of Conflict, Routledge 2002, , s. 74–77.. W zapiskach chińskiego mnicha Xuanzang jest zapisana historia księżniczki z południowych Indii, którą porwał banita zwany Lwem (Sinha). Nie na tam mowy o królestwach Wanga, Kalinga or Lala. Powiła ona dwoje dzieci, syna i córkę, z którymi udało jej się uciec do ojczyzny. Później jej syn zwany Chih-sse-tseu (pol. „Łowca Lwów”, syng. „Sinhabahu”) schwytał i zabił przestępcę, za co otrzymał nagrodę, ale ze względu na ojcobójstwo został wygnany. Statkiem odprawiono go w morze. W końcu wylądował na wyspie „Ratnadipa” (Sri Lanka, jest znana jako „wyspa kamieni szlachetnych”), gdzie się osiedlił. Zajmował się piractwem atakując kupców chcących zaopatrzyć się na wyspie w kamienie szlachetne.