Wiersz był popularnym narzędziem motywacyjnym w Wielkiej Brytanii, gdzie służył do zachęcania żołnierzy walczących z Niemcami, oraz w Stanach Zjednoczonych, gdzie był przedrukowywany w całym kraju. Był to jeden z najczęściej cytowanych utworów podczas wojny, wykorzystywany w wielu miejscach: przy kampaniach promujących sprzedaż obligacji wojennych, podczas akcji werbunkowych oraz do krytyki pacyfistów i tych, którzy chcieli czerpać zyski z wojny.. Do 1920 roku co najmniej 55. kompozytorów w Stanach Zjednoczonych ułożyło muzykę do wiersza In Flanders Fields, w tym Charles Ives, Arthur Foote i John Philip Sousa. Utwór Ivesa, którego premiera odbyła się na początku 1917 roku, jest prawdopodobnie najwcześniejszym amerykańskim podkładem muzycznym tego typu. Fussell skrytykował wiersz w swojej pracy The Great War and Modern Memory (1975). Zauważył on różnicę między sielankowym tonem pierwszych dziewięciu wersów a „retoryką plakatu rekrutacyjnego” trzeciej strofy. Opisując je jako „złośliwe” i „głupie”, Fussell nazwał końcowe wersy „propagandowym argumentem przeciwko wynegocjowanemu pokojowi”.