Licario, przez greckie źródła określany jako Ikarios, żył w XIII wieku i był bizantyjskim dowódcą łacińskiego pochodzenia. Urodził się na Eubei w mieszanej rodzinie, był zatem tak zwanym Gasmouloi. Wszedł w konflikt z miejscowymi, łacińskimi triarchami i z tego powodu wstąpił na służbę do bizantyjskiego cesarza, Michałowa VIII Paleologa. W wyniku prowadzonych przez niego kampanii cesarstwu udało się odbić wiele wysp na morzu Egejskim z rąk łacinników. W zamian za zasługi cesarz nadał mu Eubeę i tytuły megas konostaulos oraz megas dux. Był pierwszym nie- Grekiem noszącym ten tytuł.
Życiorys Początki
Licario urodził się w Karystos, należącej do triarchii Negroponte. Jego ojciec pochodził z Vicenzy a matka była Greczynką. Z racji pochodzenia, jego status społeczny nie był wysoki i nie mógł on liczyć na zrobienie kariery w ramach łacińskiej społeczności. Jak większość Gasmouloi, służył w wojsku. W czasie służby u jednego z triarchów, Giberto II z Werony, udało mu się zdobyć względy Felisy, siostry Giberto i wdowy po Narzoto dalle Carceri. Licario był bardzo ambitny i liczył na to że dzięki temu związkowi uda mu się zdobyć dla siebie jakieś władztwo. Kochankowie pobrali się, ale rodzina Felisy była przeciwna związkowi, prawdopodobnie z racji mieszanego pochodzenia Licario.