Pałac jest dwukondygnacyjny i ma plan zbliżony do prostokąta. Najbardziej charakterystycznymi elementami są cztery ośmioboczne wieżyczki znajdujące się w narożnikach budynku, zwieńczone kopulastymi hełmami. Nad środkową częścią dachu wznosi się drewniana wieżyczka widokowa, z której dawniej można było podziwiać park oraz okoliczne pola. Elewacje ozdobiono licznymi detalami architektonicznymi, takimi jak gzymsy, dekoracyjne obramowania okien i ryzality, nadającymi budowli elegancki, pałacowy charakter.
W skład całego zespołu pałacowego wchodzą również zabudowania folwarczne. Zachowały się m.in. dawne obory, stodoła, spichlerz, oficyna mieszkalna, dom ogrodnika lub inspektora dóbr oraz wozownia z kuźnią. Wszystkie te obiekty świadczą o tym, że majątek był dobrze prosperującym gospodarstwem rolnym.
Podczas II wojny światowej pałac został zajęty przez niemieckie Gestapo. Po wkroczeniu Armii Czerwonej wyposażenie rezydencji zostało w dużej mierze rozgrabione i wywiezione, a właściciele musieli opuścić majątek. W 1949 roku cały zespół przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne (PGR). W pałacu urządzono biura oraz mieszkania dla pracowników, przez co wnętrza zostały częściowo przebudowane.