Mikołaj Niemirowicz herbu Jastrzębiec (ok. 1400 – przed 1489 r.) – namiestnik witebski (1463-1466, 1469-1470), smoleński (1467), lubecki i mceński (1467-1470), marszałek królewski (1471).
Życiorys Syn Jana Niemiry (koniuszego w. ks. Witolda, namiestnika połockiego) i jego żony Anny. Miał trzech braci: Andruszkę (dziada Andrzeja, wojewody kijowskiego, hetmana polnego litewskiego), Fedkę i Jana, marszałka hospodarskiego.
Działalność Student Akademii Krakowskiej (1412). Podobnie jak jego brat Andruszka, popierał księcia Zygmunta Kiejstutowicza w walce ze Świdrygiełłą.
W 1440 roku odegrał znaczną rolę, gdy jako jeden z bojarów litewskich, po śmierci Zygmunta Kiejstutowicza, wyniósł na tron wielkoksiążący Kazimierza Jagiellończyka. Cieszył się dużym zaufaniem króla, który obdarowywał go licznymi nadaniami, w tym w 1445 Nieświeżem.
Wiosną 1445 roku m.in. wraz z Radziwiłłem Ościkowiczem, Andrzejem Sakowiczem i Zachariaszem Iwanowiczem Koszkinem, brał udział w wyprawie odwetowej na Kozielsk, Możajsk i Wiereję. W 1455 roku wraz z panami litewskimi uczestniczył w wyprawie na Kaługę.