Jan Niemirowicz herbu Jastrzębiec (zm. przed 1465 rokiem) – możny bojar litewski w otoczeniu Władysława Warneńczyka i Kazimierza Jagiellończyka, starosta kłecki (1444), marszałek hospodarski (1444), członek rady wielkoksiążęcej (1452).
Życiorys Syn Jana Niemiry (koniuszego ks. Witolda, namiestnika połockiego) i jego żony Anny. Miał trzech braci: Andruszkę (Andrzeja) – (dziada Andrzeja, wojewody kijowskiego, hetmana polnego litewskiego), Mikołaja (namiestnika witebskiego, smoleńskiego, lubeckiego, mceńskiego, marszałka królewskiego) i Fedkę (Fedora).
Pierwsza wzmianka o Janie Niemirowiczu pojawia się w źródłach z 1432 roku, gdy jako goniec donosi przebywającemu w Sandomierzu królowi Władysławowi Jagielle o zwycięstwie Zygmunta Kiejstutowicza nad Świdrygiełłą. Wstąpił na służbę króla Władysława Warneńczyka, a być może już wcześniej – u króla Władysława Jagiełły. Za wierną służbę w 1443 roku został obdarowany przez Władysława Warneńczyka wsią Żulin w Koronie, w ziemi chełmskiej. W 1444 roku Jan Niemirowicz posłował wraz ze Stankiem Mordasem do wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego.