Hipoteza size-efficiency (SEH; hipoteza „rozmiary-wydajność”) – hipoteza ekologiczno-ewolucyjna, według której wydajność procesu zdobywania pokarmu i zdolności do konkurencji międzyosobniczej czy międzygatunkowej (dostosowanie) zależą od wielkości ciała osobników.
Tło: jak doszło do sformułowania hipotezy W pierwszej połowie lat 60. XX wieku kilku naukowców, zajmujących się badaniem zooplanktonu i relacji pomiędzy składem tej gildii a rybami planktonożernymi zauważyło, że w jeziorach z silną obsadą ryb zooplankton był zdominowany przez gatunki o małych wymiarach ciała (takich jak np. Bosmina, Ceriodaphnia, Cyclops, wrotki), natomiast gdy ryby planktonożerne były nieliczne lub nie było ich wcale, w zooplanktonie dominowały gatunki o dużych wymiarach ciała (takie jak np. Daphnia, Mesocyclops, Epischura). Brooks i Dodson stwierdzili, że introdukcja ryb (alozy tęczowej, Alosa pseudoharengus) do jeziora Crystal Lake, w którym ich uprzednio nie było, i selektywne wyżeranie przez nie przedstawicieli zooplanktonu o dużych wymiarach ciała, jest odpowiedzialne za zmiany składu gatunkowego zooplanktonu i zmniejszenie wielkości osobników zooplanktonu zasiedlających pelagial: wartość modalna wielkości osobników zooplanktonu w czasie, gdy aloza była nieobecna w jeziorze, wynosiła 0,785 mm, zaś po introdukcji alozy – 0,285 mm.