Andrzej (Andruszka) Niemirowicz herbu Jastrzębiec (XV w.) – możny bojar litewski, członek ścisłej rady wielkoksiążęcej.
Syn Jana Niemiry (koniuszego ks. Witolda, namiestnika połockiego) i jego żony Anny. Miał trzech braci: Mikołaja (namiestnika witebskiego, smoleńskiego, lubeckiego, mceńskiego, marszałka królewskiego), Fedkę (Fedora) i Jana (marszałka hospodarskiego).
Działalność W dokumentach pojawia się po śmierci księcia Witolda. W 1431 roku brał udział w rozejmach w Łucku (wojna łucka) i Czartorysku (Wojna polsko-krzyżacka 1431-1435). 13 sierpnia 1431 r. posłował do obozu polskiego pod Łuckiem w sprawie zawieszenia broni, a we wrześniu tegoż roku poręczył wraz z innymi panami litewskimi za jeńców wypuszczonych przez Jagiełłę. Był jednym ze świadków aktów unii Zygmunta Kiejstutowicza z Władysławem Jagiełłą, którą świadczył 20 lutego 1433 r., a następnie 27 lutego 1434 r. Na oryginalnym dokumencie unii z 1434 zachowała się pieczęć Andruszki Niemirowicza przedstawiająca herb JastrzębiecW. Semkowicz, O litewskich rodach bojarskich zbratanych ze szlachtą polską w Horodle 1413 r. [w:] w: Lithuano-Slavica Posnaniensia. Studia Historia, t. III, Poznań 1989, s. 50. Świadczył na dokumencie wystawionym przez Zygmunta Kiejstutowicza, nadającym Mir Sienkowi Giedygołdowiczowi (1434).