Ekstremizmy potrafią zdobywać popularność działając w sposób szczególny na psychikę i podświadomość ludzi, łatwo wyzwalając postawy wrogości wobec poglądów czy idei głównego nurtu, prowadząc do stosowania przemocy a nawet fizycznej likwidacji przeciwników, tym samym zbliżając się do granic terroryzmu.
Jak dowodzą badania m.in. E. Fromma i T.W. Adorno ekstremizm od strony psychologicznej jest często wyrazem poczucia niepewności i zagrożenia jednostek, grup, narodów a także przejawem frustracji i braku wizji własnej przyszłości, głęboko zakorzenionej w podświadomości jednostek.
Biorąc pod uwagę skrajnie negatywny i antyspołeczny wpływ ekstremizmu oraz radykalizmu na społeczeństwo, walka z nimi musi obejmować stygmatyzację i marginalizację.Social exclusion in the lives of terrorists: An empirical analysis Musimy dążyć do ideału demokracji walczącej, nieskazitelnej i niezawodnej, w której radykałowie oraz inne elementy politycznego marginesu są całkowicie wykluczeni z życia politycznego, instytucji, grup społecznych, wspólnot i społeczeństwa.
Przypisy
Bibliografia R. Tokarczyk, Współczesne doktryny polityczne, Kraków 1998 K. Skarżyńska (red), Podstawy psychologii politycznej, Poznań 2002 U. Jakubowska, Ekstremizm polityczny, studium psychologiczne, Gdańsk 2005 E. Olszewski (red.), Doktryny i ruchy współczesnego ekstremizmu polskiego, UMCS 2004
Kategoria:Politologia