W 1810 roku al-Kurajja liczyło kilka rodzin druzyjskich i było główną wioską na obszarach na południe i południowy zachód od Ara w . W latach 1830–1840 wpływowy klan wybrał tę wioskę na swoją główną rezydencję. Zostało im przyznane przez pierwotnych druzyjskich władców wioski, klan al-Hamdan. W tym czasie nadal było ono przedmiotem najazdów beduińskich nomadów. W kwietniu 1838 roku, kiedy młodzi druzyjscy bojownicy z al-Kurajja stawiali czoła egipskiej armii Ibrahima Paszy, wioska została splądrowana, a kilku jej mieszkańców zginęło w napadzie szejka Ibn Sumayra i jego plemienia Beduinów „Anza”. Dalsze poważne naloty na al-Kurajję miały miejsce w latach 1842 i 1846.
Dopiero w latach pięćdziesiątych XIX wieku zakorzeniła się względna stabilność. W 1852 roku al-Kurajja, ówczesna siedziba Ismaila al-Atrasza, stała się siedzibą druzyjskiego ruchu oporu przeciwko osmańskiemu dekretowi o poborze do wojska. Według Portera, który odwiedził al-Kurajja w 1853 roku, wioska skurczyła się z jednego z głównych miast równiny Hauran do małej wioski. Wiele domów zostało zbudowanych ze starożytnych materiałów. Jej wodzem w latach pięćdziesiątych XIX wieku był Sami Faruq Pasza al-Atrasz, najpotężniejszy druzyjski szejk w Hauranie.