Jan Niemirowicz Szczytt (Jan Jakubowicz Niemirowicz / Jan Szczyttowicz / Jan Szczyt) herbu Jastrzębiec (zm. 1519/1520) – miecznik litewski (1509–1510), marszałek hospodarski (1510–1519/1520), namiestnik wasiliski (1507–1514, 1515–1516), mohylewski (1516–1519/1520), mozyrski (1516).
Pochodził z rodziny zaliczanej do wyższej szlachty litewskiej tzw. paniąt, m.in. uczestniczących instytucjonalnie w sejmach walnych. Syn Jakuba Niemirowicza zwanego Szczytem, wnuk Jana Niemirowicza, prawnuk Jana Niemiry z Wsielubia. Brat Mikołaja.
Karierę rozpoczął od służby na dworze Zygmunta Jagiellończyka, na początku jego panowania. W 1506 roku jako dworzanin hospodarski, świadczył na dokumencie wielkiego księcia potwierdzającym prawa i przywileje Wilna. Uczestniczył w orszaku Zygmunta Jagiellończyka zmierzającym do Krakowa na koronację królewską (1506–1507). Wkrótce został namiestnikiem wasiliskim (sprawując ten urząd do 1516 roku, z przerwą 1514–1515, gdy namiestnikiem zostaje Jan Steczko). Występował w otoczeniu króla Zygmunta I Starego. W okresie buntu ks. Michała Glińskiego zachował lojalność wobec Jagiellonów. Na początku 1509 roku został miecznikiem litewskim.