Sam zgromadził podczas swoich rządów ogromną fortunę, szacowaną na 300 mln dolarów. Za jego prezydentury Kuba formalnie brała udział w II wojnie światowej po stronie aliantów.
W 1944 w wyborach prezydenckich poparł Carlosa Saladrigasa z CSD, który przegrał jednak z odwiecznym rywalem Batisty – kandydatem Kubańskiej Partii Rewolucyjnej (Autentycznej) Ramónem Grau San Martínem. Batista opuścił kraj i udał się na emigrację na Florydę w Stanach Zjednoczonych.
Dyktator Kuby W 1952 roku wrócił na Kubę i 10 marca dokonał bezkrwawego zamachu stanu, usuwając ze stanowiska wybranego w wolnych wyborach prezydenta Carlosa Prío Socarrása i ogłaszając się po raz drugi prezydentem. Dwa lata później przeprowadził wybory, które zapewniły mu sprawowanie urzędu na dalsze cztery lata. W 1958 roku wygrał wybory drogą wyborczych fałszerstw.