1 Warszawska Brygada Saperów W czerwcu 1945 po wojnie 1 Brygadę Saperów włączono do rozminowania Polski. Zgodnie z planem rozminowania kraju 1 Brygada Saperów w pełnym składzie rozminowywała Pomorze Zachodnie i Gdańskie oraz północną część Wielkopolski, Żuławy. 18 września 1945, w związku ze zmienionym planem rozminowania Polski, 1 Brygada Saperów otrzymała dodatkowo zadanie rozminowania na nowym obszarze obejmującym Górny Śląsk i płd - wsch. część Opolszczyzny. Dowódca 1 Brygady Saperów Bronisław Lubański do rozminowania nowego obszaru skierował Grupę Operacyjną pod dowództwem pułkownika Edmunda Żarczyńskiego ze sztabu brygady wraz z 9 i 10 batalionami saperów.
15 lutego 1946 r. 1 Brygadę Saperów przeformowano na 1 Pułk Saperów. 1 Pułk Saperów, którym dowodził płk Edmund Żarczyński prowadził rozminowanie na terenie Śląskiego Okręgu Wojskowego, obejmującym tereny Dolnego Śląska: od Wałbrzycha i Świdnicy na zachodzie, a na północy do Odry na odcinku od Oławy do Kędzierzyna, oraz na południowym wschodzie Opolszczyzny po Racibórz i Rybnik, a także w okolicach Cieszyna.
W lutym i marcu 1947 r. 1 Pułk Saperów skierowano do ochrony mostów i walki z zatorami, ratowania ludności i dobytku. 1 Pułk Saperów w marcu ochraniał mosty na Odrze, Wiśle i Małej Panwi. Na Wiśle: w Sandomierzu, Baranowie i Annopolu.