Historia Wczesne problemy Pierwsze systemy kina dźwiękowego wykorzystujące zapis optyczny dźwięku lub system Sound-on-tape stały się znane w połowie lat 30. XX wieku. Dawały możliwość odtwarzania jednokanałowego zapisu ścieżki dźwiękowej za pomocą jednego lub kilku głośników umieszczonych za ekranem lub w jego pobliżu. Częstotliwości i dynamiczne zakresy optycznej ścieżki dźwiękowej z tamtych lat były wystarczające do odtwarzania mowy, ale ograniczały możliwości akompaniamentu muzycznego. Sceny z jedynym źródłem dźwięku były zbyt „płaskie”, dlatego studio Disneya pod kierunkiem głównego inżyniera Williama Garity’ego rozpoczęły prace nad zupełnie nową technologią, która otrzymała roboczą nazwę Fantasound.
Główne zadanie postawione przed konstruktorami polegało na stworzeniu iluzji ruchu źródła dźwięku w ślad za odpowiadającym mu obrazem na ekranie. Stwierdzono, że przy instalacji dwóch głośników w odległości 5–6 metrów od siebie, możliwe jest uzyskanie takiego efektu, ale do tego nie wystarczy prosta regulacja balansu głośności.