wskazywał też na korupcję, rozwarstwienie społeczne, nadmierny wzrost demograficzny jako zagrożenia dla państwa. Skazany na śmierć za krytykę skorumpowanego Heshena, został ułaskawiony przez następnego cesarza, a jego prace były pionierskie dla wielu uczestników późniejszego ruchu samoumocnienia.
Od końca XVIII w. popyt na chińskie towary w Europie niezwykle wzrósł, a Chińczycy wymagali płacenia wyłącznie srebrem za herbatę i jedwabie. Kupcy europejscy zaczęli sprowadzać do Chin opium i import gwałtownie wzrósł w latach 1830. Spowodowało to odpływ pieniądza z kraju. Cesarz Daoguang wydał zakaz wwozu opium, a wykonany nakaz zniszczenia narkotyku doprowadził do wybuchu I wojny opiumowej (1839-1842), w której Chiny zostały zdecydowanie pokonane i musiały otworzyć kilka swoich portów na handel z krajami zachodnimi.
Klęska w wojnie, dalszy odpływ pieniądza (na odszkodowania wojenne), konkurencja napływających towarów spowodowały głęboki kryzys w państwie. Słabość wewnętrzna spowodowała wybuch powstań, m.in. tajpingów (1851-1864) i Nian (1851-1868), które zagroziły istnieniu samej dynastii. Równocześnie dwa wielkie powstania muzułmanów, na południowym zachodzie i północnym zachodzie pozbawiły dynastię władzy na tych terenach przez kilkanaście lat.