Carlo Crespi Croci (ur. 29 maja 1891 w Legnano, zm. 30 kwietnia 1982 w Cuenca) – włoski salezjanin, misjonarz pracujący w Ameryce Południowej. czcigodny sługa Boży Kościoła katolickiego.
Pochodził z wielodzietnej rodziny. Ukończył liceum salezjańskie w Turynie. W 1907 roku złożył śluby zakonne, zaś w 1917 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Studiował nauki przyrodnicze na Uniwersytecie w Padwie. W 1923 roku wyjechał jako misjonarz do Ekwadoru, gdzie spędził resztę życia. Pracował w Cuenca, gdzie prowadził działalność charytatywną na rzecz najuboższych, organizując m.in. programy edukacyjne dla dzieci z ubogich rodzin. W 1981 roku odznaczony został Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Republiki Włoskiej.
Zdobył sobie sławę jako propagator pseudonaukowej teorii o istnieniu w starożytności żeglugi transatlantyckiej i pochodzeniu kultur południowoamerykańskich ze Starego Świata. Twierdził, że kontynent amerykański został zasiedlony przez kolonistów z Egiptu i Babilonii. W swoim domu w Cuenca utworzył muzeum, w którym zgromadził olbrzymią kolekcję dostarczanych mu przez tubylców rzekomych artefaktów mających potwierdzać jego tezy.