Jānis Fabriciuss (ur. 26 czerwca 1877 w guberni kurlandzkiej, zm. 24 sierpnia 1929 k. Soczi) – łotewski komunista, jeden z dowódców Armii Czerwonej podczas wojny domowej w Rosji, działacz partyjny ZSRR.
Życiorys Ukończył gimnazjum, 1903 wstąpił do SDPRR, w lutym 1904 został aresztowany i następnie skazany na 4 lata katorgi, a 1907 na zesłanie na Daleki Wschód. Na zesłaniu kontynuował działalność rewolucyjną, po nieudanej próbie ucieczki do USA działał we Władywostoku i Nikołajewsku nad Amurem, 1915-1918 służył w rosyjskiej armii, od 1916 walczył w I wojnie światowej. W listopadzie 1917 był przewodniczącym Komitetu Pułku Łotewskich Strzelców, następnie do 23 stycznia 1918 wchodził w skład Prezydium WCIK, od lutego 1918 komisarz wojskowy Gdowskiego Rejonu Pogranicznego, od sierpnia 1918 nadzwyczajny komisarz Rejonu Ługa-Toroszyno-Gdow. Od października 1918 przewodniczący Pskowskiego Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego, w listopadzie-grudniu 1918 Komisarz Pskowskiego Odcinka Bojowego, od grudnia 1918 do lutego 1919 wojskowy komisarz 2 Nowogrodzkiej Dywizji Strzelców, biorącej w tym czasie udział w ofensywie Armii Czerwonej na Łotwę. Od 6 lutego do 12 czerwca 1919 wojskowy komisarz 10 Dywizji Strzelców.