Stanisław Piotr Miniewski herbu Nieczuja (ur. 11 lutego 1889 w Warszawie, zm. 20 października 1966) – podpułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 11 lutego 1889 w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Polskiego, w rodzinie Stanisława (1852–1931) i Marii z Rzempołuskich. Ukończył ośmioklasowe gimnazjum w Petersburgu i przez kolejny rok studiował matematykę na uniwersytecie. Następnie wstąpił do Nikołajewskiej Szkoły Inżynieryjnej w Zamku Michajłowskim w Petersburgu, którą ukończył w 1911 i został mianowany podporucznikiem saperów.
Służył w 23 batalionie saperów () w Morszańsku i w jego szeregach walczył podczas I wojny światowej. W 1914 był dowódcą kompanii reflektorów, później został szefem łączności jednego z rosyjskich korpusów.
W 1917 został przeniesiony do I Korpusu Polskiego w Rosji na stanowisko szefa inżynierii. W tym samym roku został skierowany na kurs w Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu, a następnie wyjechał do Francji. Początkowo pełnił służbę w Francusko-Polskiej Misji Wojskowej, a później ukończył kurs we francuskiej Wyższej Szkole Wojennej i został przydzielony do sztabu III Korpusu na stanowisko szefa oddziału operacyjnego.